ارواح آنلاین و جاودانگی دیجیتالی

ما اولین افراد تاریخ هستیم که مدارک زیادی از زندگی‌مان را به صورت آنلاین ثبت کرده‌ایم. وقتی از این جهان کوچ کنیم، چقدر از این اسناد به یادگار خواهد ماند؟

به گزارش خبرآنلاین، نیوساینتیست از زبان سامیت پل-چاژوری این طور نقل می‌کند که: وقتی همسرم کاترین روزهای پایانی عمرش را می‌گذراند، از من خواست کاری کنم که مردم همیشه چهره او را، همان‌طور که قبل از بیماری بوده، زیبا و جوان، به یاد بیاورند. همین شد که بعد از فوت او، تصمیم گرفتم یک وب‌سایت یادبود راه بیندازم؛ با عکس‌ها و متن‌هایی که به دقت انتخاب شده بودند.

البته در آن زمان این کار چندان متعارف نبود، اما امروز که 6 سال از آن روزگار گذشته، همه‌چیز عوض شده: جمعیت کاربران اینترنت بیشتر و مسن‌تر شده، راه‌اندازی وب‌سایت و وبلاگ‌های یابود، تکریم و ... به یک رسم معمول در دنیای مجازی تبدیل شده.

اما وقتی من و شما این حلقه فانی را با عجله ترک می‌کنیم، مراسم رسمی یادبود، تنها چیزهایی نیستند که یاد ما را در ذهن دیگران زنده می‌کند: پروفایل‌های وب‌سایت‌ها و وبلاگ‌های مختلف از جمله فیس‌بوک، توئیتر، فلیکر و ... همه این اطلاعات بعد از من باقی خواهند ماند، همان‌طور که بسیاری دیگر از مردم هم میراث مشابهی از خود به‌جا خواهند گذاشت؛ چیزی که بنا به گفته هانس-پیتر بروندمو- رئیس نرم‌افزار و خدمات اجتماعی نوکیا در سان‌فرانسیسکو- «روح دیجیتالی» ماست و شامل تمام اطلاعات شخصی، ارتباط‌های مجازی و واقعی، علایق و اعتقادهایمان می‌شود.

باید از ارزان و آسان بودن ذخیره مطالب در اینترنت ممنون باشیم که روح دیجیتالی ما، می‌تواند واقعا ابدی شود. اما آیا ما می‌خواهیم همه فعالیت‌های آنلاین‌مان را- نظرات سرسری، عکس‌های بی‌هوا که با موبایل گرفته‌ایم یا مسخره‌بازی‌ها و شوخی‌های بدون فکرمان که شاید باعث خجالت‌مان هم باشد- برای آیندگان به‌جا بگذاریم؟

 

یک مکتب فکری، همان طرفداران «حفظ میراث آنلاین»، معتقدند ما مدیون نوه و نتیجه‌هایمان هستیم. مکتب دیگر، طرفداران «حذف میراث آنلاین»، تصور می‌کنند که آموختن «فراموشی» به اینترنت، یکی از ضروری‌ترین کارهاست. حالا آینده اینترنت، و به موازات آن، سرنوشت روح دیجیتالی همه ما به دست این دو گروه و مباحثه‌هایشان افتاده است.

امروز که داده‌ها توسط شرکت‌های اینترنت ذخیره می‌شود، گوگل و فیس‌بوک بیشترین میزان داده را برای بیشترین زمان ممکن حفظ می‌کنند. حتی «خروجی دیجیتالی» کاربر، مثل نتیجه جستجوها و تاریخچه وبگردی‌ها، توسط برخی شرکت‌ها ثبت می‌شود تا با استفاده از آن، تبلیغات مشخصی را برای هر کاربر ارسال کنند.

تمام این داده‌ها برای جامعه‌شناسان، باستان‌شناسان و انسان‌شناسانی که در خصوص تولد عصر دیجیتال مطالعه می‌کنند، جذاب است. اما اصلا معلوم نیست چه بلایی بر سر این داده‌ها بیاید .مارک وبر از موزه تاریخچه رایانه در کالیفرنیا می‌گوید: «اسناد دیجیتال بیشتر از آن‌که مثل مدارک سنتی باشند، شبیه سنت‌های شفاهی هستند. اگر آن‌ها را مدام کپی نکنی، به راحتی ناپدید می‌شوند

او معتقد است که ما به اندازه کافی برای حفظ عصر دیجیتالی‌مان تلاش نمی‌کنیم: «اگر مراقب نباشیم، دوره ما هم مثل تکه‌ای از قرون وسطی به پایان می‌رسد. همه‌چیز در قالب‌های دیجیتالی ریخته شده، اما تلاش کافی برای حفظ‌شان انجام نشده است

برای دنبال کردن ادامه عناوین این مقاله به خبر آنلاین مراجعه کنید.

ضابط‌های تازه‌کار
استقبال از فراموشی


  
نویسنده : آیدا ت.م ; ساعت ٤:٢٤ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٧ اردیبهشت ،۱۳٩٠
تگ ها : دانش ، تکنولوژی